سلامي از اعماق دل بر اهالي دل

ديروز جمعه بود جمعه اي كه هر هفته تكرار مي شه ام

ا براي من يه جمعه متفاوت

جمعه اي كه عجين شده بود با انفاس قدسي شهدا

و سعادت زيارت مزار شهيد

سيدمجتبي علمدار  و حالا يه شعر در مورد شهدا 

بي مرگ هايي  كه مرگ رو شرمنده خودشون كردن.

كفشهاي كتاني

مادر   فداي    رنگ   رخ   ارغوانيت

بر لحظه لحظه   خاطره   مهربانيت

تا چند ساكتي   سخني  باپدر گو 

مادر فداي اين همه شيرين ‌زبانيت

با اشك  ديده نظر   دوختم  شبي

بر عكسهاي  مانده بجا از  جوانيت

بربرگهاي   سبز    كتاب    وصيتت  

 گلواژه‌ هاي   تا  به   ابد  جاو دانيت

برخاكريز و سنگر  سرخ   شهادتت  

بر كفشهاي سبز و سفيد كتانيت

يادش  بخير  تو   بودي  و  خلوتي 

با نغمه‌هاي نيمه شب  آسمانيت

ما ساكنان سنگر سرخ شهادتيم 

اين  بود  خلاصه‌اي  از  زندگانيت

 (احمدسميع)

ای دل چه اندیشیده‌ای در عذر آن تقصیرها

زان سوی او چندان وفا زین سوی تو چندین جفا

زان سوی او چندان کرم زین سو خلاف و بیش و کم

زان سوی او چندان نعم زین سوی تو چندین خطا

زین سوی تو چندین حسد چندین خیال و ظن بد

زان سوی او چندان کشش چندان چشش چندان عطا

چندین چشش از بهر چه تا جان تلخت خوش شود

چندین کشش از بهر چه تا دررسی در اولیا

از بد پشیمان می‌شوی الله گویان می‌شوی

آن دم تو را او می‌کشد تا وارهاند مر تو را

از جرم ترسان می‌شوی وز چاره پرسان می‌شوی

آن لحظه ترساننده را با خود نمی‌بینی چرا

گر چشم تو بربست او چون مهره‌ای در دست او

گاهی بغلطاند چنین گاهی ببازد در هوا

گاهی نهد در طبع تو سودای سیم و زر و زن

گاهی نهد در جان تو نور خیال مصطفی

این سو کشان سوی خوشان وان سو کشان با ناخوشان

یا بگذرد یا بشکند کشتی در این گرداب‌ها

چندان دعا کن در نهان چندان بنال اندر شبان

کز گنبد هفت آسمان در گوش تو آید صدا

بانک شعیب و ناله‌اش وان اشک همچون ژاله‌اش

چون شد ز حد از آسمان آمد سحرگاهش ندا

گر مجرمی بخشیدمت وز جرم آمرزیدمت

فردوس خواهی دادمت خامش رها کن این دعا

گفتا نه این خواهم نه آن دیدار حق خواهم عیان

گر هفت بحر آتش شود من درروم بهر لقا

گر رانده آن منظرم بستست از او چشم ترم

من در جحیم اولیترم جنت نشاید مر مرا

جنت مرا بی‌روی او هم دوزخست و هم عدو

من سوختم زین رنگ و بو کو فر انوار بقا

گفتند باری کم گری تا کم نگردد مبصری

که چشم نابینا شود چون بگذرد از حد بکا

گفت ار دو چشمم عاقبت خواهند دیدن آن صفت

هر جزو من چشمی شود کی غم خورم من از عمی

ور عاقبت این چشم من محروم خواهد ماندن

تا کور گردد آن بصر کو نیست لایق دوست را

اندر جهان هر آدمی باشد فدای یار خود

یار یکی انبان خون یار یکی شمس ضیا

چون هر کسی درخورد خود یاری گزید از نیک و بد

ما را دریغ آید که خود فانی کنیم از بهر لا

آبي‌تر از نگاه تو پيدا نمي‌شود

دريا بدون چشم تو معنا نمي‌شود

تو آنقدر بزرگي و عاشق كه وصف تو

در شعر ناسروده من جا نمي‌شود

در انتظار تو. به كه بايد پناه برد

وقتي كه پلك پنجره‌ها وا نمي‌شود

اين آسمان شب‌زده اين لحظه‌هاي تار

در غيبت حضور تو فردا نمي‌شود

بغضي كه راه حنجره‌ام را گرفته است

جز با حضور چشم تو دريا نمي‌شود

« ان الحسين مصباح الهدي و سفينه النجاه»

تا آفتاب از حرکات تو می‌وزد

از سمت سيب عطر صفات تو می‌وزد

دل می‌دهيم، پنجره را باز می‌کنيم

باران گرفته يا کلمات تو می‌وزد؟

دل می‌شويم، محض تپيدن به پای تو

برخاک کوچه‌ای که حيات تو می‌وزد

اينک چقدر بوی شهادت، چقدر صبح!

اينک چقدر از نفحات تو می‌وزد

امشب بهار می‌دمد از خون روشتت

فردا بهشت از برکات تو می‌وزد

من ايستاده‌ام به تماشای زيستن

جايی که موج موج، فرات تو می‌وزد

با هر اذان به ياد همان ظهر چاک‌چاک

گيسوی خونچکان صلات تو می‌وزد

کشتی نشستگان تو را بيم موج نيست

آنجا که بادبان نجات تو می‌وزد

مناجات الراغبين

اي آنكه چون بنده از او خواهش كند ، عطا كندش و چون آنچه را نزد اوست

 آرزو كند به آرزو رساندش. چون بدو رو كند ، به خود نزديك كند و چون

 به نافرماني تجاهر كند ، گناهش بپوشد و پرده بر آن كشد. چون بر او توكل

كند او را به حساب خود گذارد و كفايتش نمايد. معبودا. كيست كه به تو

فرود آيد و پذيرايي خواهد و تو به او احسان نكني و كيست كه اميدوار

بخششت به درگاهت گذرد و به او احسان نكني.

خوب است كه به نوميدي از درگاهت برگردم با آنكه جز تو را مولا و موصوف

به احسان نشناسم. چطور اميد به ديگري داشته باشم كه خيرها همه بدست

توست و چطور آرزومند ديگري باشم كه خلق و امر از توست. آيا از تو اميد

ببرم با آنكه به من از فضل خود  احسان كردي. يا مرا نيازمند چون خودم

كني در حالي كه من به رشته تو در آويخته ام؟ اي آنكه عارفان درت به

مهرت خوشبخت گردند و آمرزش جويان به عذابت بدبخت نشوند.

چطورت فراموش كنم كه تو هميشه در ياد مني و چگونه دل به جاي ديگر

 نهم كه تو پايندة مني.

معبودا ! به دامان كرمت دست انداختم و براي دريافت عطايت

آرزو پرداختم.

مرا پاك كن به يگانه پرستي ويژه خود و از بندگان برگزيده خود قرارم ده .

اي كه هر گريخته به تو پناه آورد و هر جوينده به او اميدوار باشد. اي بهترين

اميدبخشها و اي كريمترين درخواست شده. اي كسي كه رد سائل نكني و

آرزومند درگاهت را نوميد نسازي. اي كه درگاهش براي درخواست كننده

 باز است و پرده اش براي اميدوارش فراز. 

از تو خواهم كه به كرم و عطايت بر من منت نهي تا به جايي كه بدان

 چشمم روشن شود و از اميد بخششت آرام گردم.

منبع : مفاتيح الجنان. مناجات خمس عشره