اجرك الله يا صاحب الزمان

شهادت مظلومانه مليكه سه ساله حضرت رقيه خاتون (سلام الله عليها) رو  تسليت ميگم

نام شريف رقیه به این تلفظی که میگيم نیست بلکه بدين شكل  وارد فارسی شده
تلفظش اين طوره:
حرکت "ر" ضمه است
حرکت "ق" سکونه
حرکت "ی" کسره است بدون تشدید
و "ه" دیگه معلومه

نه به معنی ناز
نه به معنی دعا
نه به معنی افسون و سحر

بلکه به معنی کسی که از همه جلوتره و بالای همه حرکت میکنه.....
 علامه قاضی (ره)  می فرمودند امام حسین پناهگاه سیر و سلوکه حالا ديگه مقام حضرت
رقیه چقدر بالاست که پایه سیر و سلوک بهش میگه از همه جلو تری

در مورد معنی اسم مبارک رقیه اگر به همون لفظ رایج هم به معنیش توجه کنیم یه چیز می شه تو همین معنی ای که در بالا ذكر شد.

رقیه از ریشه ر ق ی به معنی صعود بر وزن فعیل می شه رقیّ ی آخر هم تشدید داره مثل علیّ می شه صعود کننده
منتها در عرب وقتی می خوان اسمی رو نازش کنن یا عزیزش کنن اسم رو می برن بر وزن فعیل
ف ضمه
ع فتحه
ی ساکن
ل ساکن
مثل حسن که تو این وزن می شه حسین
احتمالا رقیه در این وزن هست و ه آخر هم ه تانیث

یا اسم رو می بردن بر وزن فعیلل
ف ضمه
ع فتحه
ی ساکن
ل کسره
ل ساکن

خانم رقیه (سلام الله عليها) قبل از اینکه بیان کربلا بین مردم شهره بودن به باب الحوائج

یعنی امکان نداشت کسی حاجت مادی و معنوی داشته باشه بره پیش رقیه و دست خالی برگرده....خیلی زود

حاجتش برآورده ميشد.

در همون 3 سالگی هر بزرگ و عالمی براي مناظره میومد پیش رقیه خاتون (سلام الله عليها) دربرابر فصاحت و بلاغت و علم ايشون اظهار عجز مي كرد.
بعد از اینکه به شهادت رسيد به فاصله زمانی خیلی كوتاه اون خرابه میشه یکی از باغستان های برتر عصرش
و معاویه التانی پسر یزید که فرد بسیار بسیار فاضلی بوده که حتی حکومت رو در برابر خاندان نبوت رها کرده و گفته من اینا رو قبول دارم تو اون باغستان در نزديكي قبر مطهر مليكه سه ساله حضرت رقیه (سلام الله عليها)  دفن شد.

جان عالم به فداي شما خانم جان

بنفسي انت بنفسي انت بنفسي انت

« لا تَزُولُ قَدَمَا الْعَبْدِ يَوْمَ القِيمَةِ حَتّى يُسْأَلَ عَنْ أَرْبَع: عَنْ عُمْرِهِ فيما أَفـْناهُ، وَ عَنْ

 شَبابِهِ فيما أَبـْلاهُ، وَ عَنْ عِلْمِهِ كَيْفَ عَمِلَ بِهِ، وَ عَنْ مالِهِ مِنْ أَيـْنَ اكْتَسَبَهُ وَ فيما

أَنـْفَقَهُ، وَ عَنْ حُبِّنا أَهـْلَ الْبَيْتِ »

هيچ بنده اى در روز قيامت قدم از قدم برنميدارد، تا از اين چهار چيز از او پرسيده شود:

 1ـ از عمرش كه در چه راهى آن را فانى نموده،

2ـ  از جوانی اش كه در چه كارى فرسوده اش ساخته،

3ـ  از مالش كه از كجا به دست آورده و در چه راهى صرف نموده

4ـ  از دوستىِ ما اهل بيت.

حضرت علی (ع) می فرمایند:

چون سختيها  به نهايت رسد ، گشايش آيد و آن هنگام كه حلقه هاي بلا تنگ گردد آسايش فرا رسد.