حدیث قدسی درباره فواید سوره حمد

امام عسگرى (ع) از آباء و اجداد طاهرینش ، از امیرمؤ منان امام على علیه و علیهم الصلاة و السلام از پیامبر اکرم نقل مى کند:

خداى تبارک و تعالى فرمود: من سوره فاتحه الکتاب را بین خود و بنده ام تقسیم کرده ام .
پس نیمى از آن براى من ، و نیم دیگر براى بنده من مى باشد. و براى بنده من است هر چه از من طلب کند، یعنى آنچه از من بخواهد به او عطا مى کنم .

هنگامى که عبد گوید: بسم اللّه الرحمن الرحیم خداوند جل جلاله فرماید: بنده من ، به نام من آغاز کرد. بر من لازم است کارهایش را به نفع او تمام کنم و نواقص امور او را تکمیل نمایم و احوال او را مبارک سازم .

وقتى عبد مى گوید: الحمد لله رب العالمین خداوند مى فرماید: بنده ام مرا ستایش کرد و دانست که نعمتهاى او از جانب من است ، و بلاهائى که از او دفع مى گردد بواسطه فضل و لطف من است ، پس شما گواه باشید که من نعمتهاى اخروى را به نعمتهاى دنیوى او خواهم افزود، و عذاب آخرت را از او دفع مى کنم چنانچه بلاى دنیا را از او برطرف ساختم .

آنگاه که عبد مى گوید: الرحمن الرحیم خداوند مى فرماید: بنده ام گواهى داد که من رحمن ورحیم هستم . شما را گواه مى گیرم که حظ وافر و بهره کامل از رحمت و عطاى خویش به او عنایت کنم .

زمانى که مى گوید: مالک یوم الدین خداوند مى فرماید: همانطور که بنده ام اعتراف کرد من مالک روز جزاء هستم ، من نیز حساب او را در قیامت آسان مى کنم . حسنات او را مى پذیرم و از سیئات او مى گذرم.

وقتى عبد مى گوید: ایاک نعبد خداوند مى فرماید: بنده من راست گفت . او فقط مرا مى پرستد. شما را گواه مى گیرم که ثوابى به عبادت او بدهم که همه مخالفان پرستش من بر او غبطه خورند .

هنگامى که بنده مى گوید: ایاک نستعین خداى عزوجل مى فرماید: بنده ام از من یارى طلبید و به من پناهنده شد. پس شما را گواه          مى گیرم که او را در کارهایش یارى کنم و در سختیها دستگیرى نمایم.

عبد مى گوید: اهدنا الصراط المستقیم صراط الذین انعمت علیهم غير المغضوب عليهم و لاالضالین
خداوند فرماید : این بخش از سوره براى بنده من است و براى اوست هر چه بخواهد. دعا یش را اجابت کنم و آرزویش را بر آورم ، و از آنچه ترسید او را ایمن سازم .

   

                  خوشا آنان كه دائم در نمازند

 

                                                    

                                                          دعاي قرآني:  

«ربنا و لا تحمل علينا اصراكما حملته على الذين من قبلنا»

پروردگارا بار گناه را بر ما گران مفرما آنچنان كه بر پيشينيان ما نمودى .

 

حضرت محمد (صلي الله عليه و اله) مي فرمايند:  برای شهید هفت خصلت از جانب خدا وجود دارد:

     اولین قطره ی خونی که از بدن شهید چکه می کند تمامی گناهان او بخشیده می شود .

 همسر بهشتیش سرش را به دامن میگیرد و غبار از چهره اش پاک می کند و به او می گوید آفرین بر تو باد .

 از لباسهای بهشتی می پوشد که نمونه آنرا در دنیا نمی شناسیم .

خزانه داران بهشت در استقبال او با عطر و بوهای خوش با یکدیگر مسابقه میگذارند تا از دست کدام یک گلهای بهشتی را بگیرند .

خانه و منزل خود را در بهشت می بیند .

به روح پاکش می گویند زودتر در هر جای بهشت که میخواهی منزل کن .

به وجه الله نظر مي‌كند و اين آسايش و راحتي خاص براي انبياء و شهداست.

 به نظر شما شهدای ما برای این چیزا (حورالعین - لباس بهشتی - خانه بهشتی ) از جونشون مایه گذاشتند؟

چه روزهای دردناکیه این روزها . این روزها هرکی برای رسیدن به هدف خودش از شهدا یاد میکنه. اما آیا اونا نیازی به برپایی یادواره دارن؟ مگه اونا مردن ؟ اخه چرا هیچ کس نمیخواد باور کنه که قرآن شوخی نداره وقتی میفرماید: ‹‹ و لا تحسبن الذین قتلوا فی سبیل الله امواتا بل احياء عند ربهم يرزقون ›› گمان مكنيد شهدا مرده اند بلكه شهدا زنده اند و نزد پرودرگارشان مرزوقند. ايهالناس اونا از من و شما زنده ترن. اونيكه نياز به يادآوري داره ما هستيم و كارهايي كه داريم ميكنيم .

قرآن از هرگونه تحريف منزّه است

ما معتقديم دلايل عقلى و نقلى فراوانى دلالت بر عدم تحريف دارد، زيرا از يك سو قرآن مى گويد: «(إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّكْرَ وَإِنَّا لَهُ لَحَافِظُونَ); ما قرآن را نازل كرديم و حفظ آن را بر عهده داريم».(1)

و در جاى ديگر مى فرمايد: «(وَإِنَّهُ لَكِتَابٌ عَزِيزٌ * لاَ يَأْتِيهِ الْبَاطِلُ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَلاَ مِنْ خَلْفِهِ تَنزِيلٌ مِّنْ حَكِيم حَمِيد); اين كتابى است قطعاً شكست ناپذير، هيچ گونه باطلى نه از پيش رو نه از پشت سر به سراغ آن نمى آيد، چرا كه از سوى خداوند حكيم و حميد است».(2)

آيا چنين كتابى كه خداوند حفظ آن را بر عهده گرفته، كسى مى تواند دست تحريف به سوى آن دراز كند؟!

از سوى ديگر قرآن كتاب متروك و فراموش شده اى نبود كه كسى بتواند چيزى از آن بكاهد يا چيزى بر آن بيفزايد.

كاتبان قرآن (كُتّاب وحى) كه تعداد آنها را از 14 نفر تا حدود 400 نفر نوشته اند، به محض اين كه آيه اى نازل مى شد، ثبت و ضبط مى كردند.

صدها حافظ قرآن در عصر پيامبر(صلى الله عليه وآله) بودند كه به محض نزول آيات آن را حفظ مى كردند.

قرائت قرآن در آن زمان مهمترين عبادت آنها محسوب مى شد و شب و روز تلاوت و قرائت مى شد.

اضافه بر اين قرآن قانون اساسى اسلام و آيين زندگى مسلمين بود و در تمام زندگى آنها حضور داشت.

عقل و خرد مى گويد چنين كتابى ممكن نيست مورد تحريف و كم و زياد واقع شود.

روايات اسلامى كه از امامان معصوم(عليهم السلام) به ما رسيده نيز بر اصالت و تماميّت و عدم تحريف قرآن تأكيد مى كند.

اميرمؤمنان على(عليه السلام) در نهج البلاغه با صراحت مى فرمايد: «أنْزَلَ عَلَيْكُمُ الْكِتَابَ تِبْيَاناً لِكُلِّ شَىْء وَ عَمَّرَ فِيكُمْ نَبِيَّهُ أزْمَاناً حَتَّى أكْمَلَ لَهُ وَ لَكُمْ فِيمَا أنْزَلَ مِنْ كِتَاب، دِينَهُ الَّذِي رَضِىَ لِنَفْسِهِ; خداوند قرآنى نازل كرده كه همه چيز را بيان مى كند، خداوند آن قدر به پيامبر(صلى الله عليه وآله) عمر داد كه دين خود را براى شما به وسيله قرآن كامل گرداند».(3)

در بسيارى از خطبه هاى نهج البلاغه سخن از قرآن به ميان آمده، و در هيچ جا كمترين اشاره اى به تحريف قرآن نشده، بلكه كامل بودن قرآن را روشن مى سازد.

در حديثى كه امام نهم، محمّد بن على التقى(عليه السلام) خطاب به يكى از يارانش پيرامون انحراف مردم از طريق حق سخن مى گويد، مى خوانيم: «وَ كَانَ مِنْ نَبْذِهِمُ الْكِتَابَ أَنْ أقَامُوا حُرُوفَهُ وَ حَرَّفُوا حُدُودَهُ; گروهى از مردم قرآن مجيد را رها كرده اند، به اين صورت كه عبارات قرآن را برپا داشتند، امّا مفاهيم آن را تحريف نمودند».(4)

اين حديث و مانند آن نشان مى دهد كه الفاظ قرآن دست نخورده باقى مانده و تحريف در معانى آن واقع شده، كه گروهى مطابق ميل نفسانى و منافع شخصى خود، آيات آن را برخلاف واقع تفسير يا توجيه مى كنند.

و از اين جا نكته مهمّى روشن مى شود كه اگر در بعضى از روايات سخن ازتحريف به ميان آمده، منظور همان تحريف معنوى و تفسير به رأى است نه تحريف در عبارات والفاظ.

از سوى ديگر در بسيارى از روايات معتبرى كه از امامان معصوم(عليهم السلام) به ما رسيده مى خوانيم: براى پى بردن به درستى يا نادرستى روايات، به خصوص هنگامى كه تضادّى در ميان روايات مشاهده مى كنيد، آنها را بر قرآن عرضه بداريد، آنچه موافق قرآن است صحيح است، به آن عمل كنيد و آنچه مخالف قرآن است رها سازيد: «اعرِضُوهُمَا عَلَى كِتَابِ اللهِ فَمَا وَافَقَ كِتَابَ اللهِ فَخُذُوهُ وَ مَا خَالَفَ كِتَابَ اللهِ فَرُدُّوهُ».(5) اين دليل روشنى بر عدم تحريف قرآن است، چون در غير اين صورت مقياس تشخيص حق از باطل نبود.

اضافه بر همه اين ها حديث معروف ثقلين كه در كتب اهل سنّت و شيعه به طور گسترده نقل شده است(6)، مى گويد: پيغمبر اكرم(صلى الله عليه وآله)فرمود: «إِنّي تَارِكٌ فِيكُمُ الثِّقْلَيْنِ كِتَابَ اللهِ وَ عِتْرَتي أَهْلَ بَيْتي مَا إِنْ تَمَسَّكْتُمْ بِهِمَا لَنْ تَضِلُّوا; من در ميان شما دو چيز گرانمايه به يادگار گذاشتم، كتاب خدا و عترتم كه اگر به آنها تمسّك جوييد هرگز گمراه نخواهيد شد».

اين حديث پرمعنا به خوبى نشان مى دهد كه قرآن مجيد و در كنار آن عترت پيامبر(صلى الله عليه وآله)پناهگاه بسيار مطمئنّى براى هدايت مردم تا دامنه قيامت است.

اگر قرآن دستخوش تحريف شده بود، چگونه مى توانست پناهگاهى مطمئن باشد و مردم را از هرگونه گمراهى رهايى بخشد؟!.

1. سوره حجر، آيه 9.

2. سوره فصّلت، آيه 41 و 42.

3. نهج البلاغه، خطبه 86.

4. كافى، جلد 8، صفحه 53.

5. وسائل الشيعه، جلد 18، صفحه 80 .

6. بحارالانوار، جلد 36، صفحه 331 .

 اينم يه عكس خوشكل از ايوون طلاي مولا از دوستي كه برام فرستاده تشكر ميكنم